شب است. شبی سیاه. شبی بی ستاره ، به سیاهی روزی که خورشیدش خاموش خواهد شد. چند مرد در پی تن بی جان فاطمه روانند. در سکوتی بغض آلود ، به قبرستان بقیع می رسند . علی تن فاطمه را با دست های خود شسته و صورت زیبای او را برای آخرین بار به بوسه ی فرزندانش سپرده است . و اکنون خاک در انتظار است تا تن فاطمه را به امانت گیرد.امام آرام زمزمه می کند:

...سلام بر تو ای رسول خدا ، از جانب من و دخترت که اکنون به سوی تو روی آورده ، در همسایگی تو آرمیده و با شتاب به تو پیوسته است ... ای رسول خدا ؛ جدایی دخترت صبرم را اندک کرده و ناتوانم ساخته ... تنها مصیبت تو است که سنگینی مصیبت فاطمه را برایم اندکی سبک می کند... با دست خود پیکر دختر عزیزت را میان قبر و روی خاک نهادم...همه از خداییم و به سوی او می رویم . امانت به ودیعه داده شده ، پس گرفته شد ؛ اما نه اندوهم پایان می پذیرد و نه در تاریکی شب ، خواب قدرت ربودن مرا دارد. تا زمانی که خدا مرا به خانه ای دعوت کند که تو در آن اقامت کرده ای . به زودی دخترت به تو خبر می دهد که برای از میان بردن حقش با یکدیگر همدست شدند . خوب از او بپرس و خبر بگیر...

علی می رود که چون همه ی شب های تنهایی سر در چاه فرو برد و آنجا شکایت سر دهد. تصویر علی در آب خنک چاه می لرزد و فرو افتادن اشک هایش گاه و بی گاه تصویرش را که چون تصویر ماه بر آب افتاده است ، می شکند.

بر گرفته از کتاب ماه در چاه نوشته ی شهرام شفیعی.